Σιδηρόδρομοι: Αποτυχημένη «συνταγή» από Βρετανία και Αργεντινή με τη «σφραγίδα» των μνημονιακών κυβερνήσεων

Τέμπη: Η εγκληματική πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων οδήγησε στη χειρότερη σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της Ελλάδας

Αποτυχημένη «συνταγή» από Βρετανία και Αργεντινή με τη «σφραγίδα» των μνημονιακών κυβερνήσεων

Στους δρόμους ενάντια στο ΔΝΤ ο λαός της Αργεντινής

Η συμφωνία με το ταμείο προκαλεί μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις και τριγμούς στην κυβέρνηση

Χιλιάδες αργεντίνοι κατέβηκαν στους δρόμους όλης της χώρας χτες, διαμαρτυρόμενοι για την συμφωνία της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης του Α. Φερνάντες με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Οι δρόμοι της πρωτεύουσας, Μπούενος Άιρες, γέμισαν πολίτες με πανώ που έγραφαν «Όχι στη συμφωνία με το ΔΝΤ», «Δεν πληρώνουμε καθάρματα», «Χρέος έχετε στο Λαό και όχι στο ΔΝΤ» και «Μη πληρώνετε το ΔΝΤ», αντιδρώντας στην συμφωνία που επετεύχθη αρχές του χρόνου μεταξύ της κυβέρνησης Φερνάντες και του ταμείου και προβλέπει την αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας με πολυετή υπακοή στους όρους που θέτει το ταμείο. Οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν με τη συμμετοχή όλων των μεγάλων εργατικών και κοινωνικών σωματείων της χώρας. 

Διαγραφή μέρους του δημόσιου χρέους της πέτυχε η Αργεντινή! του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Νέο κεφάλαιο στις διαπραγματεύσεις για το δημόσιο χρέος» άνοιξε η Αργεντινή! Με αυτό τους το σχόλιο οι Financial Times απέδωσαν με τον πιο εύστοχο και συμπυκνωμένο τρόπο το επίτευγμα της νέας κυβέρνησης της λατινοαμερικανικής χώρας. Η διαγραφή του 45% περίπου σε ένα χρέος ύψους 65 δισ. δολαρίων (με συνολικό χρέος που φτάνει τα 340 δισ. ή 90% του ΑΕΠ) δείχνει τις μεγάλες δυνατότητες διαγραφής του δημόσιου χρέους που μπορούν να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις σε βάρος των διεθνών πιστωτών, δημιουργώντας τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο.

Το παράδειγμα της Αργεντινής αξίζει να μελετηθεί γιατί δείχνει τι πρέπει και μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση, ακόμη κι εντός του καπιταλισμού, ακόμη και μια κυβέρνηση που δεν είναι επαναστατική, αν θέλει να διαγράψει μέρος έστω του δημόσιου χρέους της, δημιουργώντας έτσι τους αναγκαίους (αλλά προφανώς μη επαρκείς όρους) για να ασκηθεί μια φιλολαϊκή πολιτική. Η κυβέρνηση του προέδρου Φερνάντες πολύ πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2019, όταν ηττήθηκε ο νεοφιλελεύθερος Μαουρίτσιο Μάκρι, είχε κάνει σαφές ότι μπροστά στο δίλημμα αν θα δοθούν χρήματα στο λαό ή τους διεθνείς πιστωτές θα προτιμήσει να στηρίξει τον λαό της Αργεντινής.