Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου: Ιστορική μνήμη και αλήθεια

Αναδημοσιεύουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από την ιστοσελίδα poreia.net, το Νοέμβρη του 2019

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 δεν είναι μόνο ένας σταθμός στη μετεμφυλιακή ιστορία του τόπου μας. Είναι και ένα γεγονός που, όσο λίγα μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να τιμάται μ’ ένα ζωντανό, μαζικό τρόπο από τη νεολαία και το λαό μας.

Τόσα χρόνια τώρα, οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις και οι κυβερνήσεις τους είναι έκδηλο ότι επιδιώκουν το αντιφασιστικό – αντιιμπεριαλιστικό Πολυτεχνείο να το περάσουν στη λήθη. Και αν δεν το έχουν καταφέρει αυτό – επειδή το Πολυτεχνείο το αγκάλιασαν και το αγκαλιάζουν σφιχτά κάθε χρόνο, ως δική τους γιορτή, ο ελληνικός λαός και η νεολαία- σίγουρα δεν έχουν παραιτηθεί από το να το μετατρέψουν σε μια ανούσια και τυπική επέτειο. Αλλοιώνουν και διαστρεβλώνουν το περιεχόμενό του με την επίσημη ερμηνεία και περιγραφή που δίνουν γι’ αυτό το ιστορικό γεγονός στη νεολαία, μέσα από τα σχολεία, με την παραμορφωτική εικόνα που μεταφέρουν μέσα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης ή και με τη σιωπή γύρω απ’ αυτό. Θέλουν να ξεχασθεί ο Νοέμβρης του 1973 και να σβήσουν από τη μνήμη των ανθρώπων τις αιτίες που γέννησαν το Πολυτεχνείο. Θέλουν να αποκρύψουν τον πραγματικό ρόλο των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων στη μεγαλύτερη εκδήλωση αντίστασης στην 7χρονη δικτατορία. Να μη μαθαίνεται τι αληθινά συνέβη τότε και να μη μεταφέρονται, έτσι, στις νεότερες γενιές τα διδάγματα που δεν βολεύουν την άρχουσα μεγαλοαστική τάξη και τις ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που άλλοτε με φασιστικές χούντες και άλλοτε με κοινοβουλευτικό μανδύα καταδυναστεύουν τον ελληνικό λαό.

Το νομοσχέδιο χουντικής έμπνευσης για την «ασφάλεια στα ΑΕΙ» και οι δρομολογούμενες διαγραφές φοιτητών

 

Η υπουργός Παιδείας Ζαχαράκη στη σύνοδο των Πρυτάνεων εξήγγειλε τον ερχομό ενός νέου βαθιά αυταρχικού νόμου στα πανεπιστήμια που θυμίζει «σκοτεινές» εποχές. Πρόκειται για περαιτέρω αυστηροποίηση και προσθήκη νέων διατάξεων στον ήδη αντιδραστικό νόμο Κεραμέως, ενταγμένες μάλιστα σε ένα νομοσχέδιο που αφορά βασικά στη Μονή του Σινά! Κάμερες ακόμα και μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας, μηχανισμοί παρακολούθησης, «πειθαρχικό συμβούλιο φοιτητών» και «μονάδα ασφαλείας και προστασίας», νέο σώμα δηλαδή πανεπιστημιακής αστυνομίας, αυτή είναι η «νέα υλικοτεχνική θωράκιση» των ΑΕΙ, όπως παρουσιάζεται στο νέο νομοσχέδιο.

«Η μπριζόλα και η πολιτική»: ένα επίκαιρο κείμενο του Ουμπέρτο Έκο

 

«Αυτό σημαίνει απλά ότι το είδωλο (είτε πρόκειται για την τραγουδίστρια Μίνα είτε για τον Πικάσο) η αστική κοινωνία, που το πληρώνει και το προσκαλεί να περάσει το Σαββατοκύριακο στη βίλα, το αντιμετωπίζει όπως αντιμετώπιζαν κάποτε το γελωτοποιό. Ας μιλάμε στον ενικό, αλλά να είναι σαφές ποιοι είναι τ’ αφεντικά (που διαχειρίζονται τα οικονομικά, οπλίζουνε συμμορίες και στρατούς και κηρύσσουνε πολέμους) και ποιοι είναι οι σαλτιμπάνγκοι (που, εννοείται, δεν πρέπει να ταφούν σε αγιασμένα χώματα)»

παρουσιάζει το κείμενο η Λαμπρινή Θωμά

Εκείνο το απόγευμα του 1972, στο Κονσερβατόριο του Μιλάνου, οι ακροατές περίμεναν να παρακολουθήσουν κονσέρτο του Μαουρίτσιο Πολίνι. Η αφρόκρεμα του Μιλάνου βρίσκονταν στην αίθουσα για να παρακολουθήσει το πιανίστα, ένα μεγάλο όνομα που ήδη, και σε τόσο νεαρή ηλικία, έκανε διεθνή καριέρα, και όπως σημείωναν οι εφημερίδες, ανήκε στην αφρόκρεμα ο ίδιος, όντας γιος του αρχιτέκτονα Τζίνο Πολίνι κι εγγονός του γλύπτη Φάουστο Μελόττι. Η συναυλία δεν άρχισε όμως όπως περίμεναν. Ο πιανίστας δεν υποκλίθηκε για να πάρει τη θέση του στο σκαμνάκι. Αντιθέτως, στάθηκε όρθιος, έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτί και άρχισε να διαβάζει. Ήταν ένα κείμενο καταγγελτικό, εναντίον των αμερικάνικων βομβαρδισμών στο Βιετνάμ. Με το που ακούστηκε η λέξη «Βιετνάμ» στην αίθουσα, ε, έγινε … Βιετνάμ. Το πολιτισμένο κοινό, η αφρόκρεμα, άρχισε να επιτίθεται λεκτικά και να γιουχάρει τον καλλιτέχνη.

Μήπως κηρύσσουμε την “ιώβειο υπομονή”, την άλογη καρτερία και την προσμονή της μεγάλης αυγής; Αν είναι έτσι αρμενίζουμε λάθος.

 

Πολλοί συναγωνιστές και σύντροφοι “γκρινιάζουν” για τα αποτελέσματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ- Κίνα. Στους δύο γίγαντες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης που σήμερα μυρίζουν πολιτική πτωμαΐνη, παράγουν πορνεία και εκμετάλλευση, κινούνται στο δίπολο γκρίζο – μαύρο. Οι αγωνιστές έχουν άδικο, μικροαστική ανυπομονησία, εκλεκτικισμό, αντανακλαστικά γρήγορα μεν, αδιέξοδα δε. Και να γιατί.

Ο σοσιαλισμός σαν το πρώτο σκαλοπάτι για την πλήρη απελευθέρωση του ανθρώπου από τα κοινωνικά δεσμά δεν επαγγέλθηκε την αλλαγή εκμετάλλευσης. Μέχρι τον 19ο αιώνα όλα τα καθεστώτα άλλαξαν χωρίς ν’ αλλάζουν. Ο δούλος αντικαταστάθηκε από τον δουλοπάροικο και αυτός από τον εργάτη.

Για την επιβολή της διασπαστικής και ηττοπαθούς αντίληψης στο κίνημα από ορισμένες δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά

Όπως σε κάθε περίοδο που ξεσπάνε μεγάλες κινητοποιήσεις, έτσι και τώρα, κατόπιν των μεγαλειωδών κινητοποιήσεων της τελευταίας περιόδου, ανοίγει εκ νέου η συζήτηση για το πώς μπορεί να αναπτυχθεί μαζικός, εξωκοινοβουλευτικός λαϊκός αγώνας. Θεωρώντας από την πλευρά μας ότι η μαζικότητα και η συσπείρωση στα άμεσα αιτήματα είναι οι αναγκαίες προϋποθέσεις για να διεξαχθεί ένας αγώνας, φαίνεται ότι μία σειρά δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά με την περιχαράκωση και τη διασπαστική λογική που έχουν υιοθετήσει, βάζουν διαφορετικά προαπαιτούμενα.

Για τους διακόσιους της Καισαριανής

«Πρωτομαγιά, γεια σας όλοι, πάμε στη μάχη».

Κώστας Τσίρκας 1-5-1944

«…Πιάσανε όλοι το χορό. Στ’ ορισμένο λεπτό, η πρώτη εικοσάδα πέταξε τα καπέλα στον αέρα και φώναξε: «Ζήτω η Ελλάδα! Ζήτω η Λευτεριά!» και προχώρησε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι άλλοι συνέχιζαν το χορό τραγουδώντας, ζητωκραυγάζοντας, ώσπου έφευγε και η δεύτερη εικοσάδα…»

Θέμος Κορνάρος

«Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου»

Τι ζητούν τέλος πάντων οι γυμνασιόπαιδες κι οι αρσακειάδες; Απεργία μαθητών στον Μεσοπόλεμο

Όταν πριν από μια δεκαετία, ψάχνοντας μαρτυρίες για τη συγγραφή ενός βιβλίου (συλλογικού τόμου) τοπικής ιστορίας για τη συνοικία μας στα δυτικά της Παλιάς Πόλης των Χανίων1, άκουσα από τον αείμνηστο Νίκο Μαρκάκη, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, για απεργία μαθητών προπολεμικά, ξαφνιάστηκα. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Η διήγησή του απολαυστική:

PISA, το «θαύμα» της Φινλανδίας και το «μακρύ χέρι» της αγοράς

Μαυρογιώργος Γιώργος* Αγγελακοπούλου Φωτεινή, Ιωάννου Α.Μαρία**

Συνεχίζουμε τη σειρά των αναλύσεων που έχουμε κάνει αναφορικά με τα μικρά και μεγάλα «μυστικά» της γοητείας του PISA, εστιάζοντας στη θέση που επιφυλάσσει για τις γνώσεις στο υποχρεωτικό σχολείο. Ο βασικός μας ισχυρισμός είναι ότι η σύλληψη του δοκιμίου του PISA (τόσο στη μορφή όσο και στο περιεχόμενο) εμπεριέχει την υποβάθμιση της θέσης των γνώσεων στο υποχρεωτικό σχολείο και αυτό συνδέεται με τις προτεραιότητες της καπιταλιστικής αγοράς. Πρόκειται για ισχυρισμό που είχε προκαλέσει (2008) την υπεράσπιση του PISA, με την επιστράτευση του «Θρήνου των Καρυάτιδων», από τον καθηγητή Γιώργο Τσιάκαλο, πρόεδρο της Επιτροπής Διαμόρφωσης Αναλυτικών Προγραμμάτων στην Κύπρο. Για αυτό το θέμα παραπέμπουμε στη σειρά προηγούμενων κειμένων μας.

Μέσα στη νεολαία, για τη νεολαία – Να υπερασπίσουμε το δικαίωμα στο ψωμί και στο όνειρο

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι τελευταίοι μήνες του χρόνου ανήκουν στη νεολαία. Είτε με το Νοέμβρη του Πολυτεχνείου, είτε με το Δεκέμβρη του Α. Γρηγορόπουλου, μας δίνεται η δυνατότητα να αναστοχαστούμε. Πάνω στις δυνατότητες, τα οράματα, τις επιδιώξεις, τους στόχους ακόμα και τα λάθη της νέας γενιάς.

Φοιτητική Πορεία: Κάτω η πολιτική της αστυνομικής βίας και τρομοκρατίας!

Κάτω η πολιτική της αστυνομικής βίας και τρομοκρατίας!

Νίκη στον αγώνα του φοιτητικού κινήματος!

Η Φοιτητική Πορεία και ο Εκπαιδευτικός Όμιλος καταγγέλλουν την απρόκλητη επίθεση που εξαπέλυσαν κυβέρνηση και ΜΑΤ εναντίον των φοιτητών που διαδήλωναν στα Προπύλαια καταγγέλλοντας την αστυνομική βία και την κρατική τρομοκρατία που εκδηλώθηκε χθες το βράδυ στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο ΑΠΘ εναντίον 5000 κόσμου.

Πέντε ποιήματα του Μπρεχτ που τραγουδάει ο Γιάννης Αγγελάκας

Παιδιά και τεχνολογία: Πώς οι οθόνες έγιναν η «ψηφιακή ηρωίνη» του σήμερα

Πολλοί γονείς καταλαβαίνουν ότι οι φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επιρροή στα παιδιά. Βλέπουν τις επιθετικές
εκρήξεις θυμού όταν παίρνουν τις συσκευές μακριά και
την ελλειπή ικανότητα
συγκέντρωσης όταν τα παιδιά παύουν να δέχονται
αδιάκοπα ερεθίσματα
από τις συσκευές τους.
Ακόμα χειρότερα:
βλέπουμε παιδιά που
βαριούνται, που είναι απαθή, αδιάφορα και βαρετά
όταν δεν έχουν μια συσκευή στα χέρια τους.
Αλλά είναι ακόμα χειρότερο
απ’ ότι πιστεύουμε.

Ανακοίνωση της νεολαίας “Πορεία” για την απόφαση της δίκης για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ολοκληρώθηκε η δίκη για την υπόθεση του Ζακ Κωστόπουλου που δολοφονήθηκε στις 21 Σεπτέμβρη του 2018. Τέσσερα περίπου χρόνια μετά το άγριο λιντσάρισμα και το ξυλοκόπημα μέχρι θανάτου του 33χρονου Ζακ από πολίτες και αστυνομικούς, το δικαστήριο καταδίκασε σε 10ετή φυλάκιση τον κοσμηματοπώλη και τον μεσίτη (για τον πρώτο η ποινή θα εκτιθεί από το… σπίτι(!)) ενώ αθώωσε τους τέσσερις αστυνομικούς.

“Κυριάκο άκου τι λένε οι μαθητές…”. Στον δρόμο για το λουκέτο στη ΛΑΡΚΟ

Την ώρα που οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ έκαναν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Οικονομικών, διαμαρτυρόμενοι για το κλείσιμο της  βιομηχανίας,  οι μαθητές κινητοποιούνταν στην Λοκρίδα.

Στην Μαλεσίνα μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου έκαναν πορεία διαμαρτυρίας φωνάζοντας συνθήματα και ζητώντας να μην χάσουν τις δουλειές τους οι γονείς τους, οι συγγενείς τους, οι φίλοι τους.

Η Νεολαία του ΔΣΕ – μια άγνωστη σελίδα της ιστορίας

«Σ’ ευχαριστώ ψηλό βουνό που μες στην αγκαλιά σου /
με δέχτηκες φιλόξενα σα στοργικός πατέρας. /
Τι να την κάνω τη ζωή κάτω στο σκλάβο κάμπο; /
Πικρό στο στόμα το ψωμί και το νερό φαρμάκι, /
μαυροντυμένα τα δενδριά και το τραγούδι κλάμα… /
Δώσε βουνό στο σώμα μου τη λεβεντιά του ελάτου /
κι άκακη σαν τα πρόβατα που βόσκουν στις πλαγιές σου /
κάν’ την ψυχή μου να μπορεί να κυβερνάει το μίσος /
που η αδικιά το θέριεψε και δώσε στην καρδιά μου /
του καταρράκτη την ορμή, της πυρκαγιάς τη φλόγα, /
του ντουφεκιού μου τη βροντή κάν’ την αστροπελέκι /
για να λουφάξει ο τύραννος και να ξυπνήσει ο σκλάβος. /
Λεύτερα σεις αγρίμια μου τα δόντια σας τροχίστε /
και σεις πυκνά χαμόδεντρα σάξετε τα κλαδιά σας /
να μην πατήσει ο τύραννος το λεύτερό σας χώμα. /
Κι όταν θε να ‘ρθει η Ανοιξη και λιώσουνε τα χιόνια /
και θα φυσήξει δροσερό της λευτεριάς τ’ αγέρι /
αϊτέ μου δώσμου τα φτερά κι ελάφι μου τα πόδια και ρεματιά μου την ορμή για να χυθώ στον κάμπο/
να δώσω βόλι στο φονιά και λευτεριά στο σκλάβο». 

Σπέρνουν το δηλητήριο μέσα στα σχολεία – Ένα νήμα συνδέει τη δολοφονία του Άλκη με τα γεγονότα στα ΕΠΑΛ

Για τα φαινόμενα της αυξανόμενης βίας, εντός και εκτός σχολικών αιθουσών, μίλησαν στην ΕΡΤ γονείς και εκπαιδευτικοί στη Θεσσαλονίκη με αφορμή την πρόσφατη επίθεση που δέχθηκαν αλλοδαποί μαθητές στο διαπολιτισμικό σχολείο του Ευόσμου αλλά και τα δραματικά γεγονότα στα ΕΠΑΛ Ευόσμου και Σταυρούπολης με τις επιθέσεις φασιστικών ομάδων εναντίον μαθητών.

Ταξικοί φραγμοί και στη στέγαση – Στο στόχαστρο της «ελεύθερης αγοράς» η νέα γενιά

 

Ολοένα και οξύτερο γίνεται το πρόβλημα της στέγης στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, καθώς οι νεότερες γενιές αντιμετωπίζουν δυσκολία στην ενοικίαση ή την απόκτηση κατοικίας. Ένα πρόβλημα που αφορά κατά βάση

Τι ζητούν τέλος πάντων οι γυμνασιόπαιδες κι οι αρσακειάδες; Απεργία μαθητών στον Μεσοπόλεμο

Όταν πριν από μια δεκαετία, ψάχνοντας μαρτυρίες για τη συγγραφή ενός βιβλίου (συλλογικού τόμου) τοπικής ιστορίας για τη συνοικία μας στα δυτικά της Παλιάς Πόλης των Χανίων¹, άκουσα από τον αείμνηστο Νίκο Μαρκάκη, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, για απεργία μαθητών προπολεμικά, ξαφνιάστηκα. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Η διήγησή του απολαυστική:

Αλέξης Γρηγορόπουλος (Σαν σήμερα πριν από 13 χρόνια): Tο αστυνομικό κράτος δολοφονεί

Δεκέμβριος 2008

H οργή ξεχύθηκε στους δρόμους όλης της χώρας. Kατά χιλιάδες οι μαθητές, οι νέοι, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι διαδηλώνουν. H δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Aλέξη Γρηγορόπουλου λειτούργησε σαν θρυαλλίδα σε ένα εύφλεκτο και «έτοιμο» κοινωνικό υπόστρωμα και πυροδότησε ένα πανελλαδικό ξέσπασμα αποδοκιμασίας και κατηγορηματικής καταγγελίας της αστυνομικής βίας και κρατικής τρομοκρατίας. O θυμός, η διάχυτη, συσσωρευμένη κοινωνική δυσφορία και αγανάκτηση απέναντι σε μια διαχρονική πολιτική λεηλασίας του εργατολαϊκού εισοδήματος και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, εκτίναξης της εργασιακής ανασφάλειας και της ανεργίας -ιδιαίτερα των νέων-, διάλυσης της παιδείας, της υγείας και του όποιου κράτους πρόνοιας, σύνθλιψης της ίδιας της ζωής, τελικά, των εργαζομένων και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων -που υπηρέτησαν εξ ίσου οι κυβερνήσεις της NΔ αλλά και οι προγενέστερες του ΠAΣOK- εκφράζονται με μια πανελλήνια, μαζική κατακραυγή όπου η μαθητιώσα νεολαία δίνει εντυπωσιακό παρόν.

Για τη δήθεν στήριξη των σχολικών μονάδων με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς!

 

Την περασμένη χρονιά η υπουργός Παιδείας αλλά και όλοι οι εκπρόσωποι του υπουργείου προέβαιναν σε δηλώσεις επί δηλώσεων για τη μεγάλη «τομή» που έφεραν στα σχολεία με την ενίσχυση ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών για πρώτη φορά. Πόσο ενδιαφέρεται αλήθεια το υπουργείο και η κυβέρνηση για τη στήριξη των μαθητών και των οικογενειών, γίνεται φανερό κάθε μέρα όλο και περισσότερο.