Η κριτική της λογοτεχνίας στην Ευρώπη πάσχει από έναν «ευρωπαιοκεντρισμό». Η αλαζονεία των αστικών επαναστάσεων τροφοδότησε όλες τις κοινωνικές επιστήμες του 19ου και –εν μέρει– του 20ου αιώνα με μία εσώστρεφη ματιά, η οποία αναδείκνυε σε βάθος την κίνηση των ιδεών σ’ευρωπαϊκό πεδίο, αλλά παραγνώριζε ή και μηδένιζε την πνευματική και κοινωνική ζωή στις άλλες ηπείρους. Ήταν ο μαρξισμός και αργότερα η γαλλική σχολή των Annales, αλλά και ο δομισμός (στρουκτουραλισμός) που επέφεραν μια ισορροπία ανάμεσα στην Ευρώπη (αναγέννηση-διαφωτισμός) και σε μεγάλα πολιτιστικά ρεύματα σε Ασία-Αφρική-Λατινική Αμερική.
