Σε αυτό το κείμενο δε θα μιλήσω μια ακόμη φορά για τις ζωές των προσφύγων και των μεταναστών. Δε θα αναφερθώ για ακόμη μια φορά στα δεινά των ξεριζωμένων της οικουμένης, δε θα ξεκινήσω για ακόμη μια φορά να ωρύομαι γραπτώς ενάντια στον ρατσισμό. Όχι επειδή δεν είναι αυτά θέματα να θίξει κάνεις ειδικά μια τέτοια στιγμή, ίσα ίσα, απέναντι στο μίσος επιβάλλεται η αλληλεγγύη να δηλώνει πάντα βροντερά παρούσα.
Ωστόσο, ακριβώς εκεί είναι μάλλον και το κλειδί που καθορίζει την τύχη των κοινωνιών όπως κατ’ επέκταση κι ολοκλήρου του κόσμου. Στη λέξη αλληλεγγύη. Ας σκαλίσουμε, λοιπόν, σήμερα, έστω κι ελάχιστα, αυτό το απόστημα που λέγεται τυφλός φανατισμός. Ας πάμε λίγο βαθύτερα κι ας αντικρίσουμε κατάματα όλα όσα κάποιοι δε βλέπουν καν ενώ άλλοι κάνουν πως δε βλέπουν.
Ο άνθρωπος είναι δύσκολο να ξεκουνηθεί πέρα από τα ήδη μαθημένα του. Είναι δύσκολο να απορρίψει όσα του έχουν περαστεί ως δεδομένα, είναι δύσκολο να μπει στη διαδικασία της αμφισβήτησης για όσα εκλαμβάνει ως νομοτελειακές αλήθειες.