Τόσοι άνθρωποι χωρίς σπίτι, τόσα σπίτια χωρίς κατοίκους.

Ο τομέας της κατοικίας δέχεται την τελευταία δεκαετία μια βίαιη επίθεση. Η αισθητή μείωση του εισοδήματος, μέσω περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, η αύξηση της ανεργίας και η υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας αποτέλεσαν βασικές μνημονιακές πολιτικές πειθάρχησης που επιβλήθηκαν στην πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό το μείγμα πολιτικών λιτότητας οδήγησε τα περισσότερα νοικοκυριά στην υπερχρέωση και ώθησε σχεδόν 150.000 πρώτες κατοικίες να βαρύνονται με υποθήκες. Παράλληλα τα αυξημένα πάγια λειτουργικά έξοδα (φως, νερό, τηλέφωνο) σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δέχονται πολλά νοικοκυριά για αποπληρωμή των δυσβάσταχτων πλέον ενυπόθηκων δανείων δυσχεραίνουν τις όποιες δυνατότητες των νοικοκυριών να ανταποκριθούν σε αυτές τις οικονομικές απαιτήσεις και να διατηρήσουν την κατοικία ή το διαμέρισμά τους. Η μικρή ιδιόκτητη κατοικία μετατρέπεται στα χρόνια της κρίσης σε μια δυσανάλογη οικονομική επιβάρυνση, ιδίως για τις οικονομικά ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού.