Στη Γάζα τα παιδιά πεθαίνουν για λίγο νερό Από το MONDOWEISS

Πεινασμένοι, διψασμένοι και περιμένοντας απεγνωσμένα κάποια ελάχιστη ανακούφιση, η Sha’da Abu Jabal, 36 ετών, και ο εξάχρονος γιος της Ahmad κατευθύνθηκαν σ’ ένα σημείο διανομής νερού στο στρατόπεδο προσφύγων Nuseirat στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας την Κυριακή (13/7).

Η μητέρα κι ο μικρός γιος ενώθηκαν με μια μακρά ουρά ανθρώπων που περίμεναν τη σειρά τους, όταν ξαφνικά ο ισραηλινός στρατός βομβάρδισε το σημείο διανομής, σκοτώνοντας δώδεκα άτομα, συμπεριλαμβανομένων οκτώ παιδιών, και τραυματίζοντας περισσότερους από είκοσι, γυναίκες και παιδιά στην πλειοψηφία τους.  

«Έχε το νου σου στο παιδί, ψέματα λένε»

 

Μετά από συνάντηση της υφυπουργού Εργασίας, Δόμνας Μιχαηλίδου, με τον Πρόεδρο του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου τον περασμένο Σεπτέμβριο,  ανακοινώθηκε η συνεργασία του Υπουργείου με τους μεγαλοξενοδόχους, πάνω στο θέμα της «απασχόλησης παιδιών σε ξενοδοχειακές μονάδες μεγαλύτερων από 16 ετών, που διαβιούν σε δομές φροντίδας ανηλίκων στα πλαίσια της αποϊδρυματοποίησης».

Η χαμένη παιδικότητα στην Υεμένη

Ο στίχος του Πρίγκιπα της ροκ «έχε το νου σου στο παιδί...» δεν αγγίζει την Υεμένη. Εκεί τα παιδιά πεινούν. Εκεί τα παιδιά στερούνται εκπαίδευσης. Εκεί τα παιδιά στερούνται τα πάντα. 10.000 παιδιά έχουν σκοτωθεί ή ακρωτηριαστεί από τότε που ξεκίνησαν οι μάχες τον Μάρτιο του 2015. Σύμφωνα με την κατάταξη του ΟΗΕ για τη διατροφική ασφάλεια (IPC), η ανάλυση για την διατροφική κατάσταση στη νότια Υεμένη δείχνει ότι τα περιστατικά οξέος υποσιτισμού στα παιδιά κάτω των 5 ετών έχουν αυξηθεί κατά 10% το 2020 για να ξεπεράσουν το μισό εκατομμύριο.Οι περιπτώσεις των παιδιών με σοβαρό οξύ υποσιτισμό αυξήθηκαν κατά 15,5%, ενώ το 80% του πληθυσμού εξαρτάται από ανθρωπιστική βοήθεια.

Αδυναμία χιλιάδων νοικοκυριών να στηρίξουν τις σπουδές των παιδιών τους

 Όσοι πιστεύουν ότι το ακριβοπληρωμένο στο βωμό της παραπαιδείας «εισιτήριο» εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και η επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού τελειώνει με την είσοδο των υποψηφίων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση γελιούνται.

Αν «κρυφάκουγε» κανείς τις συζητήσεις που ανοίγονται αυτές τις μέρες στα νοικοκυριά που έχουν παιδιά τα οποία ετοιμάζονται για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα διαπίστωνε ότι όλες οι κουβέντες εστιάζουν στους τρόπους κάλυψης του κόστους της φοιτητικής ιδιότητας του γόνου τους.

Νοιώθουμε στο απυρόβλητο… το παιδί μας θα είναι;

 

Αγαπάμε τα παιδιά μας. Θα δίναμε την ζωή μας γι’αυτά, δουλεύομε για να τους παρέχουμε τα πάντα. Όταν βήχουν, εμείς παθαίνουμε πνευμονία.

Στην πράξη, τα πράγματα είναι όντως τόσο ρομαντικά, ή η γενιά μας ασυνείδητα, συστηματικά και νομοτελειακά, τα οδηγεί, σε βιοποριστική, ψυχολογική και κοινωνική καταστροφή;

Μία ιστορία, με παιδιά, σχολεία και λοιμώξεις

Γράφει ο Νίκος Μπελαβίλας

Όταν τον Μάρτιο του 2016 αποφασίστηκε να πάνε τα 8.000 προσφυγόπουλα στα σχολεία από τον επόμενο εκείνο Σεπτέμβριο, μία επιστημονική επιτροπή 30 πανεπιστημιακών, ένα επιτελικό γραφείο στο Υπουργείο Παιδείας που οργανώθηκε επί τούτου από εξαιρετικά στελέχη με εμπειρία και μία ομάδα συμβούλων από τους εθνικούς οργανισμούς για τις επιδημίες και τα εμβόλια, για πολλούς μήνες ετοίμαζαν τους μηχανισμούς ασφαλείας με ένα από τα κορυφαία ζητήματα να είναι το ζήτημα της δημόσιας υγείας των παιδιών, ελληνόπουλων και προσφυγόπουλων. Σε αυτούς προστέθηκαν 150 συντονιστές εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα και βέβαια, όλες και όλοι οι περιφερειακοί διευθυντές του Υπουργείου. Το πείραμα πέτυχε το 2016 και απλώθηκε σε όλη τη χώρα το 2017 και το 2018.