Αλλαγή βάρδιας στα αναχώματα επέφεραν οι εκλογές της 21ης Μαΐου. Το αρχηγικό κόμμα του Βαρουφάκη εισέπραξε την αποδοκιμασία του προοδευτικού κόσμου για τις «ρεαλιστικές» θέσεις του, για την υποταγή του στην πολιτική της κυβέρνησης, της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού. Εισέπραξε την αποδοκιμασία του προοδευτικού κόσμου, γιατί είναι ένα κόμμα που θυμήθηκε τους αγώνες και την Αριστερά, ενάμιση μήνα πριν τις εκλογές, ενώ κάθε μέρα έδινε (και δίνει ακόμα) όρκους πίστης στους κυρίαρχους με τον «ρεαλισμό» του… Ακόμα περισσότερο, θάφτηκαν τα όνειρα της ΛΑΕ, του Αριστερού Ρεύματος και της «ντούρας» ΑΡΑΣ, για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Για ακόμα μια φορά, μένει στα κρύα του λουτρού αυτός ο χώρος, ο οποίος -από συμβιβασμό σε συμβιβασμό- κατέληξε νεροκουβαλητής του Βαρουφάκη, με μόνο στόχο την εκλογή βουλευτών. Και όταν καλλιεργείς, ως κριτήρια πολιτικής στάσης και ψήφου, την προβολή ορισμένων προσώπων που «τα λένε έξω από τα δόντια» και το «μικρότερο κακό» και όχι τις πολιτικές θέσεις του καθενός, τότε έρχονται στιγμές, όπως τώρα, που με το ίδιο κριτήριο ένας κόσμος θα πάει να ψηφίσει τη νέα εκλεκτή του συστήματος, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Διότι αυτή προβάλλεται τώρα και εγκλωβίζει προοδευτικό κόσμο, όχι στη βάση των θέσεων που ουσιαστικά εκφράζει, αλλά επειδή «είναι δυναμική».
