(Αποσπάσματα από το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1945)
Στον πρόλογο του βιβλίου ο συγγραφέας αναφέρει:
… «Γράφτηκε μέσα σε συνθήκες αχαλίνωτου βρασμού κι έτσι μπορεί να ξεστράτισε λίγο απ’ τα όρια της πολιτικής ευπρέπειας, μα θά ’πρεπε να το ξέρουμε: Η φωνή του ανθρώπου που τον πατάνε στο στήθος ποτέ δεν είναι μελωδική. Το δράμα που έγινε βιβλίο -όχι ένα βιβλίο θέσης αλλά ένα βιβλίο κραυγής- τό ’ζησα, όχι σαν μονωμένος άνθρωπος, μα σαν λαός. Έπιασα την πέννα με την ίδια αυθορμησιά που έπιασε στις 4 του Δεκέμβρη
