Πολλές φορές γίνεται λόγος από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα ΜΜΕ για τους παραγωγικούς τομείς, τη βιομηχανία της Ελλάδας και την ανάπτυξη. Διαμορφώνεται μία εικόνα που αποκρύπτει ότι η παραγωγική εργασία είναι αυτή που παράγει τον κοινωνικό πλούτο και τελικά διαμορφώνει και τους όρους συσσώρευσής του, σε όφελος των κεφαλαιοκρατών.
Το παρόν κείμενο θέλει να καταπιαστεί με το τι συμβαίνει με τη βιομηχανική παραγωγή στη χώρα μας. Έχει ενδιαφέρον να ξεκινήσουμε από το διεθνές πλαίσιο. Ο Λένιν γι’ αυτό αναφέρει: «Στην εποχή του ιμπεριαλισμού το χρηματιστικό κεφάλαιο και η πολιτική που καθορίζει τη συμπεριφορά των μεγάλων δυνάμεων για το οικονομικό και πολιτικό μοίρασμα του κόσμου δημιουργούν σειρά ολόκληρη από μεταβατικές μορφές κρατικής εξάρτησης. Χαρακτηριστικές για αυτή την εποχή δεν είναι μόνο οι δύο βασικές ομάδες χωρών: οι χώρες που κατέχουν αποικίες και οι αποικιακές χώρες, αλλά και οι ποικίλες μορφές των εξαρτημένων χωρών, πού πολιτικά, τυπικά είναι ανεξάρτητες στην πράξη όμως είναι μπλεγμένες στα δίχτυα της χρηματιστικής και διπλωματικής εξάρτησης» (Λένιν, 27ος, Ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο…, σελ. 389). Με βάση αυτόν τον διαχωρισμό η χώρα μας ανήκει στην ομάδα των εξαρτημένων χωρών.
