Το δημόσιο χρέος την προηγούμενη δεκαετία παρουσιαζόταν ως το υπέρτατο οικονομικό πρόβλημα της χώρας με τη χρεοκοπία προ των πυλών. Κυβερνήσεις και υπουργοί φερέφωνα της ΕΕ, των ντόπιων και ξένων τοκογλύφων, κανοναρχούσαν λέγοντας ότι «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας», ότι «πρέπει όλοι να κάνουμε θυσίες», ότι «η λιτότητα είναι μονόδρομος». Αφού άρχισαν να υλοποιούνται τα βάρβαρα μνημόνιά τους με βάση την επιβληθείσα πολιτική της λεγόμενης δημοσιονομικής πειθαρχίας εκπορευόμενης από την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς, γύρισαν το τροπάρι. Ως δια μαγείας όλα άλλαξαν. «Νομιμοποιήθηκε» σιγά σιγά μια νέα κανονικότητα με ένταση της εξάρτησης και της υποτέλειας, φορολογική λεηλασία, ακρίβεια, ιδιωτικοποιήσεις, συνέχιση της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων.
