Γράφει η Χριστίνα Κωστούλα*
Το βασικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη εκπαίδευση είναι η νεοφιλελεύθερη πολιτική και οικονομική ηγεμονία. Η ηγεμονία αυτή εκθειάζει τις καπιταλιστικές σχέσεις ως κυρίαρχη ιδεολογία και διασφαλίζει τη διείσδυσή τους σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής. Οι κοινωνικές σχέσεις υπό τον καπιταλισμό, ιδιαίτερα κατά την αγγλοσαξωνική του εκδοχή, χαρακτηρίζονται από τον ατομικισμό, τον μη παρεμβατισμό και την έλλειψη ελέγχου εκ μέρους ενός «ευέλικτου» δηλαδή απορρυθμισμένου κράτους, με μηδαμινή ευθύνη απέναντι στους πολίτες, με αδύναμα συνδικάτα και ένα ασύδοτο χρηματοπιστωτικό σύστημα που βασίζεται στην αγορά και το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Το κέρδος, που είναι και ο σκοπός του καπιταλισμού, βασίζεται στην κοινωνική ανισότητα, την εκμετάλλευση και την φτωχοποίηση της εργατικής τάξης, την οποία από νωρίς και μέσα από τη σχολική εμπειρία, τη στοχοποιεί ως προβληματική και την αποδυναμώνει για να την υποτάξει.
