Δεκάδες ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιούργησε το αστικό κράτος στα “πέτρινα χρόνια” για να αντιμετωπίσει τον “εσωτερικό εχθρό”. Το πιο θρυλικό από αυτά ήταν η Μακρόνησος, το «αναρρωτήριο ψυχών», η «συνέχιση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού», η «εθνική κολυμβήθρα», η «νέα Εδέμ στα μάτια της ελληνικής Ιστορίας», ο «Νέος Παρθενών», κατά τους «πεφωτισμένους» πολιτικούς της ελληνικής Δεξιάς Κωνσταντίνο Τσάτσο και Παναγιώτη Κανελλόπουλο.
