Πέρασαν 65 χρόνια από τη ματωμένη 31η Μάη 1957, όταν το φονικό μίσος της αμερικανοκρατίας χτύπησε θανάσιμα τον Στέφανο Σαράφη. Στόχος, προφανώς, δεν ήταν μόνο ο στρατηγός, αλλά και η αντιμετώπιση του ανερχόμενου τότε λαϊκού κινήματος. Ο Σαράφης ήταν άνθρωπος που ενσάρκωνε τους πόθους και την ελπίδα μιας Ελλάδας ελεύθερης, ανεξάρτητης χωρίς ξένους και ντόπιους”κατακτητές”. Κι αυτό ήταν το θανάσιμο “αμάρτημα” που όπλισε τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές προστάτες του ξενόδουλου καθεστώτος της άρχουσας τάξης της χώρας, με τη δολοφονική απόφαση. Όμως τούτος ο λαός, αναδείχνει ηγέτες γιατί ξέρει να γράφει τη δική του ιστορία, τα δικά του έπη.
