Ένα από τα προσφιλή θέματα των αστών δημοσιολόγων είναι η ανοησία πως ο κα­πιταλισμός εξυψώνει το άτομο και την ξεχωριστή προσωπικότητα, ενώ ο σοσιαλισμός το ισοπεδώνει! Πρόκειται για μια εκτεταμέ­νη προπαγάνδα η οποία ασκείται σ’ όλες τις μορφές της αστικής τέχνης και πολιτικής. Ποιος/α δε θυμάται σ’ όλες τις εκφάνσεις του δυτικού κινηματογράφου τον ήρωα να είναι ξεχωριστός, σχεδόν ημιθεϊκός, να αναπτύσσει υπεράνθρωπες, μεταφυσικές, εξωκόσμιες ιδιότητες (π.χ. να πετάει) για να σώσει τον κόσμο, ενώ ο άνθρωπος στο σοσια­λιστικό περιβάλλον (και βεβαίως δε μιλάμε για το γκρίζο τοπίο του παλινορθωμένου χρουστσω­φικομπρεζνιεφικού καπιταλισμού) είναι υπο­­­ταγμένος, απρόσωπος, επίπεδος.