Περί ελίτ και επαναστάσεων, του Γιάννη Χλιουνάκη

Όσα συμβαίνουν τελευταία μέσα και γύρω από την περιβόητη επιτροπή για τον εορτασμό των διακοσίων χρόνων της Επανάστασης του ’21 προκαλούν σκέψεις καθόλου ευχάριστες. Σίγουρα στον κήπο της Γιάννας Αγγελοπούλου ανθίζουν διάφορα λουλούδια, όπως εκείνος  που βρήκε το θέμα του στο σεξισμό του Καραϊσκάκη, όμως οι απόψεις του καθηγητή Κώστα Κωστή δεν είναι φληναφήματα και οι αντιδράσεις που προκάλεσαν –οι αντιδράσεις οι προερχόμενες από το δικό μας χώρο- αξίζει να προβληματίσουν όλους εκείνους που επιμένουν να προσδοκούν την αναγέννηση της αξιόμαχης, κριτικής αριστερής σκέψης.
Ο Κωστής είναι βέβαια ένας καθεστωτικός πανεπιστημιακός, με τις αναμενόμενες θέσεις σε μια σειρά σοβαρά θέματα. Εκείνο όμως που κινητοποίησε τα αντανακλαστικά αρκετών από το χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν ήταν οι θέσεις του για την κρίση του 2010 – ’15 ή για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά μια αρκετά  παλαιότερη συνέντευξή του στη LIFO. Εκεί, ο καθηγητής διατυπώνει την άποψη –που τεκμηριώνει στο βιβλίο