Ένα από τα παθήματα/μαθήματα της Ιταλίας υπήρξε το αρνητικό αποτέλεσμα που επέφερε η πρόδρομη ανακοίνωση περιοριστικών μέτρων, τα οποία πρόκειται να ληφθούν … στο μέλλον. Η διαρροή του επικείμενου λοκντάουν σε τρεις ιταλικές περιφέρειες του Βορρά, οδήγησε κατά την Άνοιξη στην άμεση μετακίνηση δέκα χιλιάδων Ιταλών προς νότο και κατέστησε το μέτρο ατελέσφορο. Αποτέλεσμα ήταν να χρειαστεί σύντομα η επιβολή του σε όλη την γειτονική χώρα! Οι εικόνες συνωστισμού στα ελληνοαλβανικά τελωνεία λόγω προαναγγελίας αλλά και η πρόσφατη εσωτερική κυβερνητική προαναγγελία μέτρων που θα ισχύσουν … μετά το Δεκαπενταύγουστο, αποτελούν μια μικρή επανάληψη του σφάλματος. Έστω και έτσι όμως, τα δυσάρεστα μέτρα που εξαγγέλθηκαν, είναι ορθά.
Ενόψει δεύτερου κύματος
Θα μπορούσε η στήριξη του ΕΣΥ να είχε γίνει με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και με λιγότερο νεοφιλελεύθερο φανατισμό; Θα μπορούσε να αποφευχθεί η δημιουργική λογιστική για τις διαθέσιμες κλίνες ΜΕΘ; Θα μπορούσε να λείπει ο υπερβάλλων ζήλος περί Μωυσέως και η ανάμιξη των καμπυλών της επιδημιολογίας με εκείνες των δημοσκοπήσεων;
Θα μπορούσε να ήταν η κυβέρνηση πιο ανιδιοτελής και να αξιοποιήσει καλύτερα την συναίνεση; Θα μπορούσε να παραμεριστεί η κομματική παράδοση του αλήστου μνήμης ΚΕΕΛΠΝΟ που μετονομάσθηκε σε ΕΟΔΥ; Θα μπορούσαν να έχουν ενισχυθεί οι υπηρεσίες δημόσιας υγείας αντί να εκχωρηθούν αλλότρια καθήκοντα στην πολιτική Προστασία; Θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή η πρόταση για διακομματική επιτροπή προσλήψεων και προμηθειών αντί να «αξιοποιείται» το θανατικό για λίστες Πέτσα και «μεγάλους περιπάτους» με ΠΝΠ ;
Θεωρητικά, όλα αυτά κι άλλα τόσα θα μπορούσαν πράγματι να έχουν γίνει και να θεωρούνται μάλιστα ως αυτονόητα. Δεδομένης όμως της κρατικής μας υπόστασης, των χρόνιων στρεβλώσεων του ΕΣΥ, του μνημονίου στην υγεία, της πρόσφατης «σοφής» πολιτικής επιλογής του ελληνικού λαού να αναθέσει της τύχες της χώρας σε νεοφιλελεύθερους βαλκανικής κοπής, θα έλεγα πως θα μπορούσαν επίσης τα πράγματα να έχουν πάει και πολύ χειρότερα. Οι κκ Τράμπ, Τζόνσον, Μπολσονάρο αλλά και το μισό δικό μας υπουργικό συμβούλιο, αποτελούν την ζωντανή απόδειξη.
Εις ώτα μη ακουόντων
Βάσει των παραπάνω παραλείψεων μπορεί κανείς να κατανοήσει τις επιφυλάξεις για την ακρίβεια των στοιχείων ή ακόμη και τις αντιδράσεις διαφόρων θιγόμενων κλάδων, δεδομένης της αληθινής σύγκρουσης συμφερόντων. Κατανοητή είναι και η εντεινόμενη πικρία των υγειονομικών που έμειναν με τα παλαμάκια. Μέχρι και την αμφισβήτηση που νοιώθει η Εκκλησία είμαι πρόθυμος να κατανοήσω. Κατανοώ, δεν σημαίνει συμφωνώ αλλά απλώς ότι προσπαθώ να «μπω στα παπούτσια του άλλου» ακόμη κι αν διαφέρουν πολύ τα γούστα μας στα παπούτσια.
Εξ όλων, πιο ανησυχητικός θεωρείται ο ωχαδερφισμός της νεολαίας, που είχε νωρίτερα αντιμετωπιστεί στις πλατείες ως απείθαρχος νεοσύλλεκτος! Η τωρινή της αδιαφορία απέναντι στην απειλή, υπογραμμίζει ότι βλακωδώς δόθηκε έμφαση στον έλεγχο κι όχι στην πειθώ. Στην χώρα του Γοργία και της ρητορικής, της κατ’ εξοχήν τέχνης της πειθούς, προτιμήθηκε κάτι μεταξύ Τσακ Νόρρις και Μάρκου Σεφερλή.
Ανεξαρτησία εναντίον εμπιστοσύνης
Ωστόσο, όσα τέτοια λάθη και αν εντοπίσει κανείς, πάλι κάτι απομένει ανεξήγητο. Κάτι αρκετά απειλητικό, όπως η συστημική έλλειψη εμπιστοσύνης. Παραμένει απούσα ακόμη κι όταν δεν συντρέχει καμία από τις παραπάνω αιτίες. Κυριαρχεί σήμερα το «σύνδρομο της Κασσάνδρας», η οποία δεν γινόταν πιστευτή παρότι ήταν αξιόπιστη. Αν όμως πρόκειται η τροποποίηση συμπεριφοράς να έχει κάποιο αποτέλεσμα, πρέπει να επέλθει έγκαιρα προτού δηλαδή μια εκατόμβη κάνει πάλι τον κίνδυνο απολύτως προφανή.https://tvxs.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου